Dat kan toch niet, 60 km lopen in de brandende zon, zonder zonnebrand! En toch is mijn vriend keurig op tijd in de bus gestapt naar de start van de 60 van Texel - een van de meest bekende ultralopen in Nederland, die iedere twee jaar rond pasen op het eiland wordt gehouden. Ik was natuurlijk al van plan om hem aan te moedigen, maar het goede weer is een extra reden om hem alvast na 22 km (als lopers in principe ‘maar net gestart zijn’) met wat zonnebrand op te wachten in de buurt van strandpaal 21. Daar is ook een verplegingspost met sinaasappels en ze draaien muziek. Een heleboel mensen hebben zich verzameld om iedere loper die langs komt met klappen, roepen en fluiten tenminste voor enkele van de 60000 meters te steunen. De stemming is net zo goed als het weer.

Lopers zijn via een app te volgen, maar “mijn loper” zet zijn GPS niet aan en de tracking via de matten is niet echt te vertrouwen. Ik moet dus gokken wanneer hij langs zal komen bij mijn post. Gelukkig ken ik hem wel goed genoeg om te weten dat hij vermoedelijk rond 2 uur na de start de 22 km zal passeren. Ik ben er ruim op tijd en zie wat lopers die we de avond van tevoren hebben leren kennen op de StayOkay. Daar heeft een heel programma met praatjes, lezingen en pasta de lopers en hun gevolg alvast op deze grote dag in gestemd. De aardige jongen komt langs. De dag voor de race kwam hij er achter dat 8km wandelen naar de StayOkay toch iets heel anders is dan even 8 km hardlopen. Thijs Feuth, schrijver, longarts en hardloper met een PR van 2:23 op de marathon komt ook voorbij. De avond ervoor heeft hij voorgelezen uit zijn boek, en presenteerde een nieuwe column die ingaat op de oorlog in Oekraïne en ons op ontroerende manier in herinnering roept hoe dankbaar we kunnen zijn dat de enige schot dat wij dit weekend horen het startschot is.

Het duurt ietsje langer tot mijn loper langs komt en dat belooft niets goeds. En inderdaad, de brede glimlach die op zijn gezicht verschijnt als hij me ziet kan de indruk niet weg nemen dat er letterlijk iets mis is gelopen. Hij stopt even om me te begroeten en het wordt duidelijk wat er speelt. Zijn knie is niet best. Hij weet ook hoe het komt: “Dat stukje over die zand. Dat heb ik niet geoefend. Het is al bij 15 km gebeurd. Ik moet hem even rekken.” - De kniepijn is een oude bekende die altijd op bezoek komt als het het minst goed uitkomt (en goed komt het nooit uit!). Omdat ik weet dat de kniepijn soms ook tussen zijn oren zit moedig ik hem toch aan om het nog even aan te kijken, of het misschien wel weg trekt nu ze het zand voor comfortabel asfalt hebben ingeruild. Hij neemt zijn vier spuitjes zonnebrand, en geeft het nog even een kans.

Ik stap op de OV-fiets die we van Den Helder hebben mee genomen. Ik laat me een stukje sturen door de wind, want ik ben er nog niet uit of ik naar Oosterend of direct naar Oudeschild wil gaan om opnieuw te klappen voor de groep lopende lotgenoten. Misschien is het de wind in de rug die me overmoedig maakt. Over twee jaar - vraag ik me af - zou ik dan wel mee kunnen lopen? Het is natuurlijk een gek idee want mijn favoriete plekken zijn het bed, de couch en de TV - het liefst met wat chips, chocola en cola in plaats van gezonde thee. Maar helemaal zo gek is het ook niet. Ik ben zo vaak met hardlopen begonnen en gestopt als mensen die van roken houden daarmee zijn gestopt en weer begonnen. En net als verslaafde rokers die houden van hun sigaret, was ik al enkele keren gelukkig verslaafd aan mijn rondje rond de sloot. Ik ben ook een beetje gek, en dat lijkt me wel handig om zoiets geks te doen. En als ik lekker op de bank zit, lijkt me de gedachte om een hele dag (of een heel weekend) een keertje gewoon te gaan lopen echt wel super vet.

Voordat ik een keuze maak gaat de telefoon. “Ik ben uitgestapt. De knie, het gaat echt niet.” Echt zielig vind ik dat. In een goed bedoeld verzoek om hem op te vrolijken verzeker ik hem dat het wel zal lukken over 2 jaar. Zonder het hard uit te spreken praat ik ook een beetje tegen mezelf. Het feit dat hij is uitgestapt maakt het ook wat laagdrempeliger voor mij. Want lopen en uitstappen, dat moet sowieso wel lukken, toch? Twee uurtjes later zitten we weer op de boot. Hij heeft eigenlijk geen zin om over hardlopen te praten. Maar ik moet het toch even hebben over Texel over twee jaar. Ik weet dat er een training bestaat die mensen in 9 weken van hun sofa naar de finish van een 5k coachet. De zogenoemde couch to 5k (C25k). Één vraag brandt in mijn hoofd: “Je kent toch C25k. Weet jij, is er zo iets ook voor de 60 van Texel, misschien een couch to 60k?”