Onlangs kreeg ik tijdens mijn wekelijkse ronde door Heumensoord een compliment over mijn broek. Ik krijg ze niet vaak — complimenten tijdens het lopen. Liever had ik dat compliment natuurlijk ontvangen over mijn snelheid (haha!), loopstijl (onlangs vroeg me iemand of ik verzwaring in mijn rugzak had omdat ik zo gebukt liep!) of uithoudingsvermogen (ik loop immers al wat voelt als uren). Maar goed, het ging dus om mijn broek. De mevrouw (ietsje ouder en ietsje fitter dan ik) wilde ook precies zo’n model. Waar ze die kon krijgen — ze was hier al een tijde naar op zoek.

Ik begrijp haar enthousiasme. Mijn broek is echt briljant: hij is comfortabel en zwabbert om je benen. Hij is kort genoeg voor de zomer, maar raakt toch bijna je knieën. Je ziet geen cellulitis (ook al vind ik niet dat je dat zou moeten verstoppen!), en de benen zijn beschermd tegen de zon (je spaart dus letterlijk zonnebrand!). En er is een zakje met een rits, dus je sleutels raak je (als je iets minder chaotisch bent dan ik) ook niet kwijt!

Uiteindelijk is mijn antwoord simpel: dit soort broeken hangen in de mannenafdeling. Daar vindt je ze in alle kleuren en maten. Het probleem is alleen: als ik hardloopspullen voor mannen koop voel ik met toch altijd alsof er iets niet helemaal klopt met mij als vrouw of met mij als loper. Vandaar dat ik blijf zoeken naar die ene ideale lange korte vrouwenbroek. Meestal valt mijn zoektocht tegen. Waar de demping van hardloopschoenen van jaar tot jaar alleen maar lijkt te toe te nemen, blijft de groei bij de vrouwenbroeken uit. Meer schuim voor je zool is geen probleem, maar een beetje extra stof voor mijn broek is helaas te veel gevraagd. Gelukkig ben ik behoorlijk goed in online shopping. En dus was het onlangs bijna raak: een perfecte broek, mede ontworpen zelfs door Courtney Dauwalter, de beste en coolste ultraloopster van de wereld. Ze rent ook graag in dat soort lange korte broeken, en heeft een bekend merk zover gekregen ze te verkopen met een tof speciaal ontwerp. De broek is behoorlijk duur maar dat heb ik ervoor over. Er is alleen nog een probleem: de online winkel heeft hem niet in mijn maat.

Omdat ik die broek toch echt moet hebben ga ik dus naar een echte hardloopwinkel, samen met mijn vriend die nog een licht hardloopjasje zoekt. We maken er een leuk uitje van en in de trein verzinnen we dingen die we allemaal zouden willen kopen. Als ze het goed doen in deze winkel zouden ze een vermogen kunnen maken. We hebben namelijk net vakantiegeld gehad. Maar als we aankomen valt het weer tegen: de broeken zijn allemaal te kort, allemaal te klein en erger nog: er komt niemand om me te helpen. Terwijl mijn vriend door 3 verkoopsters wordt belaagd, word ik gevraagd of ik een kopje koffie wil, zo dat ik die kan drinken “terwijl ik ga wachten op mijn vriend”. Nee, die koffie wil ik niet, en kopen wil ik ook niets meer. Tenminste, niet hier in deze winkel.

Zonder koffie zit ik verongelijkt te wachten en smeed direct een plan voor wraak. Ik zal online iets bestellen, terwijl ik wacht in deze winkel. In plaats van hier zal ik mijn geld ergens anders besteden. Dat zal hun leren! Nog voordat mijn vriend heeft betaald, heb ik ook al iets gevonden wat een einde moet maken aan mijn zoektocht naar de perfecte broek en ervoor moet zorgen dat ik niet snel weer een voet in deze winkel zet. Het is een apparaat dat lange broeken kan omtoveren in lange korte broeken: een naaimachine. 

Het pakket is duurder, groter en zwaarder dan de pakketten die ik normaliter ontvang. Maar als ik hier goed gebruik van maak, heb ik dus straks veel minder pakketten van online winkels nodig. Natuurlijk heb ik nog geen idee hoe ik dat ga doen met deze machine. Mijn moeder zal me moeten helpen met mijn eerste zelfgemaakte broek. Maar als er in toekomst ooit weer iemand vraagt waar ze mijn broek kunnen krijgen, hoop ik te kunnen zeggen: “die kun je bij mij krijgen, die heb ik namelijk zelf gemaakt”.