Twee vrienden hebben onlangs hun voeten laten meten. Niet alleen hoe lang ze zijn, maar alle details, in 3D. Dit leverde voor hun wel waardevolle inzichten op (een heel leven gelopen in te kleine schoenen, bijzonder lange tenen, en een buitengemiddelde brede voorvoet). En natuurlijk gingen ze ook met nieuwe schoenen die veel beter bij hen passen naar huis.
Toen ik dit hoorde, kreeg ik direct de behoefte om mijn eigen voeten ook te laten scannen. Het woord “behoefte” is eigenlijk niet eens sterk genoeg. Het was een diep verlangen dat met veel meer te maken had dan alleen met hardlopen en comfortabele schoenen. De gedachte om mijn voeten te laten scannen gaf hoop. Zou het kunnen dat er al die tijd iets niet klopte met mij, dat iedere stap die ik in mijn leven heb gezet eigenlijk net iets makkelijker had kunnen zijn? Zou het kunnen dat ik geen normale voeten heb en het leven voor andere mensen — mensen met normale voeten — net ietsje makkelijker is? Is er een mogelijkheid dat er iets onschuldigs mis is met me — iets wat met een kleine aanpassing te repareren valt, en waardoor alles, inclusief hardlopen, nu eindelijk zo soepel gaat als het voor iedereen om me heen lijkt te gaan? Als iedere stap net iets beter gaat, zou dat toch echt op moeten tellen, vooral als je dagelijks minimaal 10.000 stappen zet!
Het is niet mijn eerste zoektocht naar een ‘magische fix’ die me (nog) sneller zou laten lopen of algeheel beter zou laten voelen. Zo gaf ik de schuld voor mijn trage stappen al aan een gebrek aan ijzer, schildklierhormonen, en vitamine D. Ook heb ik een tijdlang afwisselend mijn geluk gezocht in “schoenen met carbon”, “high carbs” en “creatine”. Maar een oplossing die een echt en blijvend verschil zou maken zat er tot nu toe nog niet bij.
Dus blijf ik verder zoeken, deze keer in een sportschoenenwinkel met een prominente voetenscanner voor hun hardloopschoenenrek. Ik wil niet meteen met de deur in huis vallen, kijk eerst een beetje rond en bewonder de mooie kleuren van de schoenen van het huidige seizoen. Al snel staan mijn sneakers aan de kant en probeer ik de nieuwe geel-groene editie van mijn lievelingshardloopschoen. Ze voelen zoals altijd perfect, alsof ze speciaal voor mij zijn gemaakt. Als ik de schoenen na een rondje door de winkel tevreden uittrek staat een verkoopster naast me. Ik verzamel al mijn moed, en vraag ongeacht mijn nogal vieze sokken om een voetenscan. De verkoopster kijkt even naar beneden en lacht: “Die is voor jou niet nodig hoor, ik doe dit vak al meer dan twintig jaar, jij hebt heel normale voeten. Voorvoet, hiel, breedte, lengte, echt allemaal helemaal gemiddeld”.
Eerst ben ik teleurgesteld. Maar snel mengt dit gevoel met opluchting. Er is helemaal niets mis met mijn voeten! Sterker nog: Ik mag met de nieuwste editie van mijn lievelingsschoen naar huis. Als ik de schoenen even later inloop moet ik lachen om mezelf. Er is voor mij geen pil, schoen, of gadget die ervoor zorgt dat alles plotseling wat makkelijker voelt. Maar dat is ook helemaal niet nodig. Want ik kan lopen. Als ik een rondje doe kan het zomaar gebeuren dat het op vlak terrein voelt alsof ik een helling naar beneden loop. Terwijl ik hardloop, is het wel mogelijk dat even alles van zelf gaat, en dat het plotseling 30 minuten later is zonder dat ik door had dat ik liep. Maar ook als ik het zwaar heb en iedere stap moeite kost, is dat gevoel tijdens het lopen geen probleem: ik ben immers aan het trainen, er is niets mis met me, het hoort juist moeilijk te zijn!
Dit is zo’n moeilijk loopje. Ongeacht de nieuwe schoenen voelen mijn voeten zwaar. Ze voelen eigenlijk wel buitengewoon zwaar. Ik zou ze eens moeten laten wegen. Misschien heb ik bijzonder zware botten? Zware botten zouden ook verklaren waarom mijn weegschaal niet goed spoort. Bestaat er hiervoor ook een remedie? Mijn stap versnelt, ik wil direct naar huis — zo snel mogelijk even googelen wat je hier aan zou kunnen doen.
